GreekEnglish (United Kingdom)Russian (CIS)

    Λένε πως αν οι ταξιδιώτες της Σερραϊκής γης δεν ακολουθήσουν τη διαδρομή του ποταμού Στρυμόνα από τον Προμαχώνα μέχρι το Στρυμονικό κόλπο, δεν θα καταφέρουν να νιώσουν κανένα από τα μυστικά τούτου του τόπου. Εσύ που φτάνεις εδώ, προσκυνητής της ελληνικής εσχατιάς, άφησε την κοίτη του ποταμού να σε οδηγήσει μέχρι την άκρη της μαγευτικής Κερκίνης. Πορεύεσαι στις όχθες της, ανάμεσα σε καστανιές και βελανιδιές, και μαγεύεσαι από τη φύση. Η λίμνη σου προσφέρει εικόνες ασύλληπτης ομορφιάς, με τα μικρά καταπράσινα νησάκια της να αποτελούν καταφύγιο χιλιάδων πουλιών. Φτάνεις μέχρι τους πρόποδες του Μπέλες κι εκεί, σε υψόμετρο 380 μέτρων και σε απόσταση μόλις 6 χιλιομέτρων από την κορυφή του όρους, συναντάς ένα από τα διαμάντια των συνόρων μας. Τα Ανω Πορόια. Το παρελθόν του παραμεθόριου αυτού οικισμού χάνεται βαθιά στην ιστορία.


Κατατρεγμένες οικογένειες, από τη Μοσχόπολη, τα Γιάννενα, το Αργυρόκαστρο, το Μέτσοβο και πολλά άλλα χωριά, ήρθαν εδώ, στις πλαγιές του Μπέλες, κι έχτισαν οικισμούς που ζουν μέχρι και σήμερα. Η ονομασία Πορόια είναι γνήσια ελληνική και προέρχεται από την ένωση των λέξεων «πόρος» (που σημαίνει πέρασμα) και «ροιά» (από το ρέω, ροή) και υποδηλώνει τη θέση του χωριού, καθώς αυτό βρίσκεται στο μοναδικό, και γεμάτο από τρεχούμενα νερά, πέρασμα του Μπέλες προς την Σιδερόπορτα. Οι 1.434 κάτοικοι, που αποτελούν τον μόνιμο πληθυσμό του χωριού, έχουν βαλθεί να καταπλήξουν όλη την Ελλάδα. Δραστήριοι, με φαντασία και κέφι, λάτρεις της δημιουργίας και ακούραστοι εραστές του τόπου τους, κατάφεραν με αξιέπαινη πρωτοβουλία να κάνουν τόσο γνωστά τα Ανω Πορόια, που ένας συνεχώς αυξανόμενος αριθμός εκδρομέων φτάνει μέχρι εδώ, για να τα γνωρίσει. Οι γυναίκες είχαν γι' ακόμα μια φορά την πρωτιά. Ο Συνεταιρισμός Γυναικών του χωριού δραστηριοποιείται σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, αλλά και σε παρασκευή ντόπιων προϊόντων: γλυκά ταψιού, μα και κουταλιού, μαρμελαδίτσες, γλυκόπιοτα λικέρ και συλλο- γή βοτάνων και αρωματικών φυτών.


Όλο το χωριό θα σε καλοδεχτεί κι ένας ξενώνας, ο «Βιγλάτορας», γνήσιος παρατηρητής, όπως το όνομά του φανερώνει, θα σου προσφέρει τέτοια φιλοξενία, που σίγουρα θα σου μείνει αξέχαστη. Δυο κτίρια αποτελούν τον ξενώνα. Το παλιό χτίστηκε γύρω στα 1922 και ήταν το χάνι της περιοχής. Αγοράστηκε από τον πατέρα του σημερινού ιδιοκτήτη, για να χρησιμεύσει ως αποθήκη του σιδεράδικου της οικογένειας. Τρία τέταρτα του αιώνα αργότερα, το κτίριο ξαναγυρνά στην αρχική του χρήση. Ανακαινίζεται και μετατρέπεται σε ξενώνα, για τις ανάγκες του οποίου, χτίζεται, δίπλα του, ακόμα ένα οίκημα, αντίγραφο παλιού αρχοντικού, με ευανάγνωστα τα γνωρίσματα της Ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής, σε ανάμνηση των πρώτων κατοίκων του οικισμού. Έξι χώροι φιλοξενίας, διαμορφωμένοι για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες ενός ζευγαριού ή και μιας οικογένειας, αποτελούν τον ξενώνα. Επιπλωμένοι με μεράκι, με γνήσια κομμάτια βγαλμένα από την παράδοση, στολίζονται με ντόπια υφαντά και ολόλευκα κεντημένα χειροτεχνήματα. Ξύλο και πέτρα, ώχρα και σίδερο, είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν και ενδυναμώνουν το συναίσθημα της απόλυτης ηρεμίας.

Στην τραπεζαρία, που στεγάζεται στο παλιό κτίριο, θα απολαύσεις πρωινά τρικούβερτα. Από πίτες, φτιαγμένες με τα χεράκια της οικοδέσποινας, μέχρι ψωμί τραγανιστό και μέλι μυρωδάτο, όλα γνήσια τοπικά προϊόντα. Η φιλοξενία δεν είναι μόνο ποιοτική είναι κυρίως ζεστή, φιλική. Δεν περνούν λίγες ώρες από τη στιγμή που φτάνεις εδώ, και νιώθεις ένα με την οικογένεια, νιώθεις τον ξενώνα σπίτι σου και το χωριό γενέτειρά σου. Ακόμα κι όταν πια θα φύγεις, και μέχρι να ξανάρθεις, θα στέλνεις στους νέους σου φίλους καρτούλες με γλυκόλογα και μακροσκελή γράμματα γεμάτα αναμνήσεις.

   


Στον γυρισμό για το σπίτι, θα κάνεις πάλι κατά βορρά, θα φτάσεις στον Προμαχώνα και θα πάρεις το δρόμο δεξιά, κατά το Αγκιστρο. Αυτό το χωριό θα ήταν σαν όλα τ' άλλα της περιοχής, αν δεν είχε ένα χαμάμ σε πλήρη λειτουργία. Μην κάνεις το λάθος να πιστέψεις πως είναι από τον καιρό των Τούρκων, γιατί η ιστορία θα σε διαψεύσει. Στέκεται εδώ από την εποχή των Βυζαντινών και δεν πρόκειται γα το κλασικό χαμάμ με το ατμόλουτρο, αλλά για ένα τελείως φυσικό λουτρό, αφού το νερό του (θερμοκρασίας 50 περίπου βαθμών) πηγάζει κατευθείαν από μια φυσική θερμοπηγή. Ξεκουραστείτε (εσύ και η παρέα σου) για λίγο στη ζεστασιά του και, μετά, πηγαίνετε με το καλό, όπου ο δρόμος σας ορίζει.